ziemia
Autor: Darek Karp | dodano: 2016-12-21
Fanfary znad wielkich bagien

Fot. Izabela Karp

 

Te piękne i bardzo dostojne ptaki sylwetką przypominają nieco czaple i bociany. Na tym jednak podobieństwo między nimi się kończy. Żurawie nie należą bowiem do rzędu ptaków brodzących ani żadnej z tych ptasich rodzin. W systematyce awifauny ulokowane są w rzędzie żurawiowych i rodzinie żurawi. Natomiast pod względem cech anatomicznych są bliżej spokrewnione z ptakami z rodziny dropi oraz chruścieli, jak łyski, wodniki i derkacze.

Rytuał zaślubin

Moją opowieść o życiu tych fascynujących ptaków pozwolę sobie zacząć od wczesnej wiosny. Powrót żurawi z zimowisk przypada na pierwszą połowę marca. Niejednokrotnie bywa i tak, że przedwiośnie w niektórych regionach Polski wita je śniegiem i mrozem. Ptaki przylatujące w grupach szybko dobierają się w pary i zajmują tereny lęgowe, które są często tymi samymi rewirami co w latach poprzednich. Każdego ranka trąbią swój hejnał, informując inne pary, że ten rewir jest już zajęty.
Żurawie małżeństwa trwają wiele lat, często przez całe życie. Tak jak u innych gatunków tuż przed założeniem gniazda ptaki te biorą ślub bądź odnawiają zaślubiny, co poprzedzają toki i zaloty. Widowisko to w połączeniu z żurawim tańcem jest niezwykle spektakularne. W repertuarze miłosnego baletu znajdują się przeróżne taneczne elementy. Z rozpostartymi skrzydłami ptaki biegają w kółko, podskakują, podfruwają, z szacunkiem kłaniają się sobie nawzajem, aby po chwili pozorować ataki na krzaki czy gałęzie. Potrafią też w tej euforii podrzucać dziobami kępy trawy lub różne patyki. Przez cały ten czas rozmawiają ze sobą, chaotycznie pokrzykując. W końcowej fazie każdego aktu wyprężają ciało, kierują szyje ku niebu i odzywają się zgodnymi, powtarzającymi się jedne po drugich dźwięcznymi fanfarami…
Gdy skończy się rytuał zaślubin, żurawie, nie ociągając się, czym prędzej przystępują do budowy gniazda, które starają się ulokować w bezpiecznym miejscu. Najbardziej typowym dla tych ptaków siedliskiem są stare rozległe olsy lub dzikie bagna, na których rosną zarośla i trzciny. Z takiego to materiału budowlanego powstają ich domy. Odpowiednio ułożona i spleciona roślinność tworzy gniazda, które przypominają kopce lub okrągłe platformy o średnicy około metra. Na samym środku tych dość mocnych konstrukcji znajduje się małe wgłębienie, w którym składane są najczęściej dwa spore jaja. Przeważnie dotrzeć do takich gniazd można jedynie przez wodę lub bagno, co chroni te ptaki przed nieproszonymi gośćmi.

Lenistwo nie popłaca

W okresie lęgowym żurawie wiodą bardzo skryty tryb życia i bez potrzeby rzadko odzywają się w obrębie gniazda. Jaja wysiadywane są na zmianę przez oba ptaki. Trwa to mniej więcej 30 dni. Gdy jeden z żurawi wysiaduje, drugi w tym czasie żeruje i czuwa nad bezpieczeństwem lęgu, w razie zagrożenia wydając krótki, tylko im znany sygnał dźwiękowy. W zależności od skali niebezpieczeństwa partner wysiadujący jaja kuli się, by być mniej widocznym, lub przygarbiony umyka przez zarośla, nie wydając żadnego dźwięku, aby nie zdradzić intruzowi miejsca zniesienia jaj. 


Więcej w miesięczniku „Wiedza i Życie” 1/2017

Więcej w miesięczniku „Wiedza i Życie" nr 01/2017 »
Drukuj »
Ten artykuł nie został jeszcze skomentowany.
Aktualne numery
09/2017
10/2017
Kalendarium
Październik
23
W 1929 r. w Staruni znaleziono nosorożca włochatego, jedyny na świecie kompletny egzemplarz tego wymarłego gatunku z epoki plejstocenu.
Warto przeczytać
Mechanika kwantowa jest piękną, precyzyjną i logiczną konstrukcją matematyczną, doskonale opisująca Naturę. Z tym że właściwie nikt nie wie, jak należy ją rozumieć.

WSPÓŁPRACUJEMY
Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło

Autor: Darek Karp | dodano: 2016-12-21
Fanfary znad wielkich bagien

Fot. Izabela Karp

 

Te piękne i bardzo dostojne ptaki sylwetką przypominają nieco czaple i bociany. Na tym jednak podobieństwo między nimi się kończy. Żurawie nie należą bowiem do rzędu ptaków brodzących ani żadnej z tych ptasich rodzin. W systematyce awifauny ulokowane są w rzędzie żurawiowych i rodzinie żurawi. Natomiast pod względem cech anatomicznych są bliżej spokrewnione z ptakami z rodziny dropi oraz chruścieli, jak łyski, wodniki i derkacze.

Rytuał zaślubin

Moją opowieść o życiu tych fascynujących ptaków pozwolę sobie zacząć od wczesnej wiosny. Powrót żurawi z zimowisk przypada na pierwszą połowę marca. Niejednokrotnie bywa i tak, że przedwiośnie w niektórych regionach Polski wita je śniegiem i mrozem. Ptaki przylatujące w grupach szybko dobierają się w pary i zajmują tereny lęgowe, które są często tymi samymi rewirami co w latach poprzednich. Każdego ranka trąbią swój hejnał, informując inne pary, że ten rewir jest już zajęty.
Żurawie małżeństwa trwają wiele lat, często przez całe życie. Tak jak u innych gatunków tuż przed założeniem gniazda ptaki te biorą ślub bądź odnawiają zaślubiny, co poprzedzają toki i zaloty. Widowisko to w połączeniu z żurawim tańcem jest niezwykle spektakularne. W repertuarze miłosnego baletu znajdują się przeróżne taneczne elementy. Z rozpostartymi skrzydłami ptaki biegają w kółko, podskakują, podfruwają, z szacunkiem kłaniają się sobie nawzajem, aby po chwili pozorować ataki na krzaki czy gałęzie. Potrafią też w tej euforii podrzucać dziobami kępy trawy lub różne patyki. Przez cały ten czas rozmawiają ze sobą, chaotycznie pokrzykując. W końcowej fazie każdego aktu wyprężają ciało, kierują szyje ku niebu i odzywają się zgodnymi, powtarzającymi się jedne po drugich dźwięcznymi fanfarami…
Gdy skończy się rytuał zaślubin, żurawie, nie ociągając się, czym prędzej przystępują do budowy gniazda, które starają się ulokować w bezpiecznym miejscu. Najbardziej typowym dla tych ptaków siedliskiem są stare rozległe olsy lub dzikie bagna, na których rosną zarośla i trzciny. Z takiego to materiału budowlanego powstają ich domy. Odpowiednio ułożona i spleciona roślinność tworzy gniazda, które przypominają kopce lub okrągłe platformy o średnicy około metra. Na samym środku tych dość mocnych konstrukcji znajduje się małe wgłębienie, w którym składane są najczęściej dwa spore jaja. Przeważnie dotrzeć do takich gniazd można jedynie przez wodę lub bagno, co chroni te ptaki przed nieproszonymi gośćmi.

Lenistwo nie popłaca

W okresie lęgowym żurawie wiodą bardzo skryty tryb życia i bez potrzeby rzadko odzywają się w obrębie gniazda. Jaja wysiadywane są na zmianę przez oba ptaki. Trwa to mniej więcej 30 dni. Gdy jeden z żurawi wysiaduje, drugi w tym czasie żeruje i czuwa nad bezpieczeństwem lęgu, w razie zagrożenia wydając krótki, tylko im znany sygnał dźwiękowy. W zależności od skali niebezpieczeństwa partner wysiadujący jaja kuli się, by być mniej widocznym, lub przygarbiony umyka przez zarośla, nie wydając żadnego dźwięku, aby nie zdradzić intruzowi miejsca zniesienia jaj. 


Więcej w miesięczniku „Wiedza i Życie” 1/2017